Δεν είναι «μέτρα προστασίας» είναι προετοιμασία για πόλεμο [10.2020]

Από το Μάρτιο του 2020 μέχρι σήμερα, το «τέλος του κόσμου» που προφήτευαν δεν ήρθε. Δεν πλησίασε καν. Ε και; Λένε ότι είναι που μας κλείσανε φυλακή και μας έσωσαν. Και τώρα θέλουν να συνεχίζουν να μας «προστατεύουν».

Χωρίς σχόλια
Δεν είναι «μέτρα προστασίας» είναι προετοιμασία για πόλεμο [10.2020]

Από το Μάρτιο του 2020 μέχρι σήμερα, το «τέλος του κόσμου» που προφήτευαν δεν ήρθε. Δεν πλησίασε καν. Ε και; Λένε ότι είναι που μας κλείσανε φυλακή και μας έσωσαν. Και τώρα θέλουν να συνεχίζουν να μας «προστατεύουν».

Από τότε, όλες οι «πολιτικές αντιμετώπισης της πανδημίας σημαδεύουν την εργατική τάξη. Γιατί λέει ο τρόπος ζωής μας είναι «ανθυγιεινός». Δεν το κάνουν από βίτσιο και δεν είναι συνωμοσία. Είναι η διαχρονική ανάγκη των αφεντικών να οργανώνουν την ζωή (μας) προς όφελός τους. Απλά στους καιρούς μας, στους καιρούς της καπιταλιστικής κρίσης και του παγκόσμιου πολέμου, αυτή η ανάγκη παίρνει την μορφή μιας κοινωνίας που μοιάζει με στρατόπεδο.

Από τον Μάρτιο του 2020, η αριστερά αγωνίζεται για ισότιμη πρόσβαση όλων μας στις απαγορεύσεις. Δωρεάν μάσκες, μαζικά τεστ, επιλεκτική καραντίνα «για να μην ταλαιπωρούμαστε οι υγιείς». Από τότε, η συστράτευση με τα αφεντικά βαφτίστηκε «ενότητα στη μάχη με τον κορωνοϊό». Από τότε, η δήλωση υπακοής στους ειδικούς της δημόσιας υγείας τάξης περιλαμβάνει και την κατάλληλη αμφίεση (τη μάσκα δηλαδή).

Τα «μέτρα περιορισμού της πανδημίας» δείχνουν τον σταθερό προσανατολισμό των κρατών στον πόλεμο. Στον πόλεμο μεταξύ τους και στον πόλεμο εναντίον μας. Είναι ο ίδιος πόλεμος που τα τελευταία 10 χρόνια ήταν σερβιρισμένος ως «κρίση δημοσίου χρέους». Λέγεται ταξικός πόλεμος και η απειθαρχία (στα μέτρα) είναι η δική μας συμμετοχή σε αυτόν.