Προκήρυξη ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική [10.2015]

Χωρίς σχόλια

click here to download

Τετρασέλιδη προκήρυξη ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική. Για όσα γίναν το καλοκαίρι που μας πέρασε (και συνεχίζονται), για τον διαχωρισμό προσφύγων και μεταναστών, τον ανθρωπισμό, τις μ.κ.ο., τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον πόλεμο που διεξάγεται ενάντια στο πολυεθνικό προλεταριάτο.

Η προκύρηξη συζητήθηκε, γράφτηκε και μοιράστηκε πόρτα-πόρτα (…και όχι μόνο)  από την συνέλευση antifa selanik. Εκδόθηκε τον οκτώβρη του 2015  σε 10.000 αντίτυπα από την τυπογραφική κολλεκτίβα Druck! στη Θεσσαλονίκη.

 

Η αντιμεταναστευτική πολιτική μονίμως στο προσκήνιο (μα καλά τσάμπα βγήκε δεύτερη φορά αριστερά;)

Βγαίνει εν χορώ η ελληνική κυβέρνηση για να μας περιγράψει την τραγική κατάσταση των μεταναστών και των προσφύγων. Η εε λέει πως έχει χρέος να ελαφρύνει το δράμα που βιώνουν. Ο τύπος κάνει δακρύβρεχτα ρεπορτάζ για την οδύσσεια των κατατρεγμένων και οι έλληνες πολίτες κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να δώσουν τον οβολό τους. Τα μίντια καπάκι ξαναπαίζουν 24 ώρες την υπέρτατη πράξη ανθρωπισμού των παραπάνω. Και κάπου τώρα τινάζουμε τα μυαλά μας στον αέρα γιατί τόσο καραγκιοζιλίκι δεν αντέχεται… Πετώντας το  φτηνό περιτύλιγμα του κλαψουρίσματος, αυτό που μένει στο εσωτερικό είναι ο διαχρονικά σταθερός πυρήνας της αντιμεταναστευτικής πολιτικής.

Εν αρχή ην ο πόλεμος

Η μέση ανατολή και η αφρική δεν ήταν ποτέ περιοχές με ιδιαίτερη «ηρεμία». Μάλλον το αντίθετο. Αποτελούσαν κάθε τόσο στόχο για τους δυτικούς, είτε για την παγκόσμια εκμετάλλευση της εργασίας, είτε για τον διαμοιρασμό του φυσικού τους πλούτου. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε πως ήταν πάντα θέατρο πολεμικών συγκρούσεων. Από το 2001, αυτός ο πόλεμος που διεξάγεται με την άμεση ή έμμεση συμμετοχή των πρωτοκοσμικών κρατών – συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού – φαίνεται να παρουσιάζει μεγαλύτερη ένταση και συνέχεια. Αποκαλείται πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία και είναι βέβαια η καλύτερη ευκαιρία για τους δυτικούς να κρατάνε τις περιοχές αυτές σε κατάσταση συνεχούς χάους για όσο καιρό (λένε πως) ψάχνουν για τρομοκράτες. Τη θέση της αλ κάιντα τώρα έχει πάρει το isis που, αν και εδαφικοποιημένο και καθόλου αδιόρατο, είναι αδύνατο να χτυπηθεί(;). Η δυτική πολεμική μηχανή φαίνεται να προσπαθεί κάθε τόσο να μας πείσει πως έχει χάσει το ραντεβού με την ιστορία των πλανητικών συγκρούσεων.

Επιπλέον, οι αλλαγές των εκεί δικτατορικών καθεστώτων (που δίνουν πάντα τη θέση τους σε άλλα το ίδιο βίαια) γίνονται με κριτήριο την παγκόσμια ζυγαριά των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Όπως και να’ χει από την περίοδο της αραβικής άνοιξης το 2011, και μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό που αυτή προκάλεσε, το μήνυμα είναι σαφές: οι εξεγέρσεις πρέπει είτε να πνιγούν στο αίμα της στρατιωτικής βίας, είτε στον ωκεανό των ντόπιων και παγκόσμιων συμφερόντων των αφεντικών.

Ο παρατεταμένος πόλεμος θα συνεχίζεται στη συρία, το ιράκ και αλλού, χωρίς να ξέρουμε την έκταση και ένταση που θα πάρει. Πίσω του θα μένουν εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί άμαχοι και φυγάδες που ψάχνουν μια καλύτερη τύχη μακριά από βόμβες και σφαίρες που σφυρίζουν στα αυτιά τους. Φευ! Ο πόλεμος που διεξάγεται ενάντια στο πολυεθνικό προλεταριάτο δεν τελειώνει στη χομς, τη δαμασκό και τη βαγδάτη. Αντίθετα, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση στα εξωτερικά σύνορα της εε, αλλά και εντός της.

Summer in Greece

Κι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μην είχαν πια σπίτι πίσω, γειτονιά όρθια και φίλους ζωντανούς, αλλά μέχρι τώρα ήταν λογικό για τη διεστραμμένη κοινή γνώμη να τους χαρακτηρίζει επιπλέον βρωμιάρηδες, τζιχαντιστές και απολίτιστους. Όμως φέτος φαίνεται να άλλαξε (ελαφρώς μόνο) το τροπάριο. Το φετινό καλοκαίρι ήταν αφιερωμένο στη διαχείριση του «προσφυγικού ζητήματος», με όσα ποσοστά ανθρωπιάς θέλετε (αφήνουμε ανοιχτό το νούμερο)! Ήταν η πρώτη χρονιά λοιπόν, που οι 100.000 μετανάστες δεν έπιαναν όλο τον χώρο των 100.000 τουριστών. Όχι γιατί η «δεύτερη φορά αριστερά» τάραξε τον κόσμο στην ευαισθητοποίηση.  Όχι! Απλά υπήρξαν κλάδοι που έβγαλαν ζεστό χρήμα από  τη μετακίνηση προσφύγων:

• Οι δουλέμποροι -παρέα πάντα με καραβανάδες και μπάτσους- σε όλο το δρόμο του θανάτου μέχρι την κεντρική ευρώπη, απέδειξαν πως η μαφία έχει αναλάβει σημαντική εργολαβία στην εμπορία ανθρώπων. Η ανταμοιβή στο κράτος για τις πλάτες που προσφέρει μέχρι και σήμερα είναι το συνάλλαγμα από την ταρίφα μεταφοράς. Τι πιο χρήσιμο εν μέσω «οικονομικής στενότητος»;

• Ταυτόχρονα, και με κρατικό σχέδιο, ένας σωρός από ακτοπλοϊκές εταιρείες, λεωφορεία και ταξί περιέσωσε τη χασούρα από τα capital controls, υπερτιμολογώντας τα εισιτήρια για τους χιλιάδες φυγάδες από την αφρική και τη μέση ανατολή.

• Το βραβείο επιχειρηματικότητας «χρυσή καδένα-τζελ στο μαλλί 2015» κερδίζουν οι έλληνες μικροαστοί σε κάθε άκρη αυτού του κωλότοπου. Οι ελληναράδες συνεχίζουν να μυρίζονται τα λεφτά λες και είναι λαγωνικά σε κυνήγι. Κλοπές, 5 ευρώ φόρτιση κινητού, φαγητό με τιμή 10 φορές πάνω, είναι μερικά μόνο από τα κόλπα που χρησιμοποιούν οι νεκρόφιλοι της ελληνικής επικράτειας.

Ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας: μκο & κρατικές δουλειές

«Προέχει η άμεση δημιουργία ανοιχτών δομών φιλοξενίας, όπως αυτή του Ελαιώνα, και κλείσιμο των κέντρων κράτησης, όπως η Αμυγδαλέζα, που θα έπρεπε να έχουμε κάνει από καιρό. Ταυτόχρονα, ενεργοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για κέντρα πρώτης υποδοχής» (εφσυν, Προσφυγικό: Κρίση μεγαλύτερη από την οικονομική, 15/09/15)

• «3. Έγκριση από την ΕΕ 475 εκατομμυρίων σε βάθος εξαετίας για τις έκτακτες ανάγκες για τα νησιά. Η πρώτη δόση, ύψους 30 εκατομμυρίων θα εκταμιευθεί τις επόμενες μέρες.
• 4. Έχει υποβληθεί αίτημα για έκτακτες δράσεις ύψους 5,5 εκατομμυρίων, για άμεσες ανάγκες στα νησιά.
• 10. Δημιουργία πρότυπου κέντρου φιλοξενίας προσφύγων στον Ελαιώνα, χωρητικότητας 700 ατόμων. Φυλάσσεται εξωτερικά από αστυνομικές δυνάμεις, υπάρχει κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ, τα γεύματα προετοιμάζονται από τον Ερυθρό Σταυρό.
• 11. Υπάρχει εποικοδομητική συνεργασία με τις  Περιφέρειες Βορείου και Νοτίου Αιγαίου, Μ.Κ.Ο, ΚΕΕΛΠΝΟ, Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, Ερυθρό Σταυρό.
• 12. Καταφέραμε να τριπλασιαστεί η χρηματοδότηση της FRONTEX από 6 σε 18 εκατομμύρια ευρώ, καθώς και να ενισχυθεί η δράση της.»
(tvxs.gr, Δράσεις ΣΥΡΙΖΑ: Αυτά κάναμε για το προσφυγικό, 3/9/15)

Κάποιες φορές, όταν θέλεις να δεις τι επικρατεί στην κρατική ατζέντα, πρέπει να δεις τι παίζει ως πρώτο θέμα στα μμε. Ε λοιπόν, μετά το μεγάλο δράμα της «διαπραγμάτευσης», η προβολή του θανάτου, της εξαθλίωσης και του φόβου των μεταναστών/στριών σε συνοδεία από ανθρωπιστικές κραυγές, έγινε το νούμερο ένα θέμα στα κανάλια. Μέχρι τη στιγμή που γράψαμε αυτήν την προκήρυξη συνεχίζει να χρησιμοποιείται επικοινωνιακά το «ανθρώπινο» πρόσωπο της δημοσιογραφίας.  Οι «λαθρομετανάστες» έφυγαν από τα δελτία των 8, όχι γιατί δεν είχαν λόγω ύπαρξης, αλλά απλά γιατί οι «πρόσφυγες» μπορούν να φανούν πιο προσοδοφόροι στην προκειμένη για τον κρατικό μηχανισμό. Όλα αυτά βέβαια είναι μόνο το marketing. H πραγματική στρατηγική του ελληνικού κράτους είναι να επιδείξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ότι απαιτούνται από τη μία ευρωπαϊκά χρήματα γιατί παίζει πρόβλημα και από την άλλη να δείχνει πρόθυμη να συνεχίσει αμείλικτη τη στρατηγική της ευρώπης-φρούριο (επαναπροωθήσεις, ενίσχυση της frontex, λήψη βιομετρικών στοιχείων, πλήρης έλεγχος των εξωτερικών συνόρων της εε)1.

Τα σύνορα λοιπόν ανοιγοκλείνουν κατά το δοκούν και προμηνύεται πως πολλοί άνθρωποι θα εγκλωβιστούν στην ελληνική επικράτεια. Κάποιοι θα κλειστούν στις «ανοιχτές δομές φιλοξενίας» που προανήγγειλαν κυβέρνηση και αξιωματούχοι της εε. Αυτές οι δομές δε θα είναι καταχωνιασμένες σε κάνα κουτσοχώρι στη μέση του πουθενά, ούτε στο υπερπέραν. Θα υπάρχουν δίπλα μας. Τόσο δίπλα μας που μια τέτοια έχει ήδη αρχίσει να κατασκευάζεται στη ΒΙΠΕ σίνδου. Καθόλου απίθανο σενάριο νούμερο 1: να ξεφυτρώσουν  ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων (βλέπε φιλοξενείο στην Τούμπα ένα χρόνο πριν) που θα διαμηνύουν το πόσο θα υποβαθμιστεί η περιοχή τους και πόσο έντρομοι είναι που τα παιδιά τους δεν θα μπορούν να παίζουν στις πλατείες που κυκλοφορούν και τα παιδιά αυτών των λαθρομεταναστών (ή καλύτερα «προσφύγων» γιατί είναι και της μοδός;). Σίγουρο σενάριο νούμερο 2: όλα τα σκουπίδια που ψάχνουν ευκαιρία να ξαναβγούν στην επιφάνεια, θα φάνε γερό αντιφασιστικό κυνηγητό.

Όσον αφορά τώρα την ανεστραμμένη πραγματικότητα που μας παρουσιάζει η «αριστεροδεξιά» κυβέρνηση και οι πρόσφατες διασπάσεις της (που δεν τις παίζει πια  ο σύριζα) για τις λεγόμενες δομές φιλοξενίας και τη διαδρομή των μεταναστών, έχει ζωηρό ενδιαφέρον: Ανοιχτές δομές, ανθρώπινο πρόσωπο, μετανάστες που κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς ελέγχους, μουσικά δρώμενα για να σπάσει ο πάγος… Η βλακωδέστατη και στρεβλή εικόνα που πασάρουν, αποκρύπτει σκόπιμα πως συνεχίζουν να υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης/εγκλεισμού με πρακτικές σταθερά βίαιες2.  Υπονοεί επίσης πως οι συμπληρωματικές ατομικές πράξεις καλής θέλησης είναι αρκετές για να αλλάξουν τον κόσμο. Έτσι, ο ακτιβισμός κάποιων είναι αρκετός για να χτυπηθεί η αντιμεταναστευτική πολιτική. Για τα άλλα είναι η κυβέρνηση και οι  masters του αντιρατσισμού εδώ.

Η αλήθεια βέβαια, εμπεριέχει και κάτι που είναι πέρα για πέρα εξοργιστικό. Μέρος των μηχανισμών των οργανώσεων που προαναφέραμε, αλλά και μικρά ή μεγάλα αφεντικά, ξέρουν πια το προφανές: ότι τα ποσά που εισρέουν στο ελληνικό κράτος για τη διαχείριση της «προσφυγικής κρίσης» δεν καταλήγουν μόνο στα κρατικά ταμεία, αλλά μοιράζονται ως εργολαβία, και σε διάφορες μκο. Οπότε όσοι έχουν την επιχειρηματική δεινότητα (και είναι τόσο σκουλήκια), στήνουν μια καλή διαφήμιση του προϊόντος τους και παίρνουν το μερίδιο τους από τις επιδοτήσεις, όπως κάνει κάθε επιχειρηματίας που σέβεται τον εαυτό του. Δεν είναι εξάλλου η πρώτη φορά που είναι εμπορεύσιμη η δυστυχία των άλλων3. Όταν τα χρήματα θα αρχίσουν να μειώνονται αυτές οι δομές γρήγορα θα παρουσιαστούν στο δημόσιο λόγο ως «μη διαχειρίσιμες», άντρο του εγκλήματος, κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και σε κάθε τέτοια περίπτωση η λύση είναι γνωστή: μπάτσοι, στρατός, φασίστες, γιατροί, δικαστικοί4.

Κι έτσι εν ριπή οφθαλμού οι εξωραϊστικές φράσεις θα πάνε περίπατο, δίνοντας χώρο σε νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πολύ πιο χρήσιμα για την αμείλικτη διαχείριση ανθρώπων ανάλογα με τα κριτήρια που έχουν τεθεί. Ακόμη πιο αποτελεσματικά για την επιβολή του μόνιμου φόβου στους μετανάστες και τις μετανάστριες.

Οι γειτνιάζουσες περιοχές με τους χώρους φιλοξενίας μπορεί να γίνουν ο χώρος που θα καλλιεργηθεί η μικροαστική κλάψα για την αξία των ακινήτων που μπορεί να πέσει κατακόρυφα και θα κάνει την αφαίμαξη των ενοικιαστών ακόμη πιο δύσκολη. Οι  κατά τόπους ιδιοκτήτες έχουν λοιπόν κάθε υλικό συμφέρον να αντιδράσουν (για την προστασία του κεφαλαίου τους). Η «αριστεροδεξιά» τότε μάλλον δε θα πουλήσει άλλο αντιρατσισμό με το τσουβάλι. Μην το χέσουμε κιόλας, εξάλλου (σε αντίθεση με τους ντόπιους) οι μετανάστες δεν ψηφίζουν.

Μετανάστης – εργάτης: Το διπλό εμπόρευμα

Η ευρώπη είναι από τη λεγόμενη αρχή (που καθόλου δεν άρχισε τότε) της κρίσης, στο επίκεντρο της οικονομικής δίνης. Σημασία δεν έχει εδώ να κρίνουμε το κακό ριζικό μας και την ατυχία που μας έδειρε, αλλά να δούμε από προλεταριακή σκοπιά τι κάνει γι’ αυτήν η διεθνής των αφεντικών και τα επιμέρους κράτη της. Διαχείριση της κρίσης σημαίνει φτηνή εργασία προς πώληση και  καταστροφή τοξικού κεφαλαίου (ζωντανή εργασία και σταθερό κεφάλαιο), ό,τι δηλαδή αποτελεί περίσσευμα για την καπιταλιστική κρεατομηχανή. Από τη μία λοιπόν πρέπει να συνεχίζεται πάση θυσία ο πόλεμος και από την άλλη πρέπει με κάθε τρόπο η παγκόσμια εργατική τάξη να γίνει φτηνότερη. Έτσι ακριβώς δικαιολογείται η κραυγή ανθρωπιάς των χωρών της κεντρικής ευρώπης για (οργανωμένη φυσικά) υποδοχή των μεταναστών/στριών, ειδικά από τη συρία που, στην πλειονότητά τους, αποτελούν εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό5. Η χωρίς τελειωμό βία που έχουν δεχτεί σε όλη τη διάρκεια της διακρατικής μετακίνησης, αλλά και οι επιθέσεις των φασιστών εκεί, θα τους καταστήσει σαφές πως είναι αναλώσιμοι, έτοιμοι να γίνουν το νέο υποτιμημένο προλεταριάτο της δυτικής ευρώπης. Όσο θα υπάρχουν εντός των ευρωπαϊκών κρατών, τόσο θα προσωποποιείται σε αυτούς ο «βάρβαρος» που πάντα είναι αναγκαίος για να βρίσκει κοινούς τόπους και να μένει συνεκτική η «πολιτισμένη» δυτική κονωνία.

Συνοπτικά, οι μετανάστες, όντας το αντικείμενο της διακρατικής μετακίνησης, πληρώνουν αδρά την οικονομία του εγκλήματος και επιχειρηματίες για τη μεταφορά τους, ενώ ταυτόχρονα γίνονται το εμπόρευμα που παράγει υπεραξία με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Τελικά, μάλλον δεν υπάρχει σπιθαμή σε αυτόν τον κόσμο που να γλιτώνεις από την κυριαρχία του κεφαλαίου και τη βία που αναπόφευκτα παράγει.

Ταξικός πόλεμος: Όχι πια δάκρυα

Όσο η διαχείριση της κρίσης εντείνεται και με την πιθανότητα ο πόλεμος στη μέση ανατολή να πάρει πιο ανοιχτά χαρακτηριστικά, το μόνο σίγουρο είναι πως ο –χωρίς περιστροφές- ρατσισμός των ντόπιων υπηκόων θα μπορούσε να περάσει από τη λανθάνουσα μορφή ξανά στο προσκήνιο. Μιλάμε για όλους τους απελπισμένους ελληναράδες που δεν πλούτισαν από τη νέα μπίζνα. Για όσους είναι εξοργισμένοι που ο ομφάλιος λώρος της προστασίας από το κράτος έχει κοπεί οριστικά. Είναι όλοι αυτοί που μπορούν να γίνουν δολοφονικοί ενάντια σε όποιον «ξένο» χαλάσει την ηρεμία στο εμπόλεμο παρόν τους. Οι φασίστες, βέβαια, δε χρειάζονται και το υπουργείο για να υπερασπιστούν στο δρόμο τα συμφέροντα των παραπάνω.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα. Η φράση καπιταλιστική βαρβαρότητα δε φτάνει για να χωρέσει την ιδεολογική-υλική διαπλοκή που οικοδομεί τις σχέσεις εκμετάλλευσης στο ελληνικό κράτος. Στη θεαματική απεικόνιση της πολιτικής μοιάζουν να είναι αδιόρατες ή συμπιεσμένες στα ντουβάρια από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ στον πραγματικό ανταγωνισμό χτίζονται και εκδηλώνονται στις καθημερινές σχέσεις των κοινωνικών υποκειμένων. Εκεί είναι που παράγονται οι διαχωρισμοί εντός της εργατικής τάξης. Κι αν κάτι τους καταστρέφει, είναι η καθημερινή δράση του πολυεθνικού προλεταριάτου που έχει συνείδηση της κοινότητάς του, μακριά από δάκρυα και μεμψιμοιρίες.

Ένα λοιπόν είναι αναγκαίο: η πολιτική αναγνώριση από το σύνολο των ντόπιων, ότι έχουν μπροστά τους απαγορευμένους και απαγορευμένες εργάτες και εργάτριες. Αν κάτι θα εμποδίσει ουσιαστικά το πόλεμο που έχουν κηρύξει το κεφάλαιο και τα κράτη του, είναι να απαιτήσουμε στο εδώ και στο τώρα

Χαρτιά για όλους τους μετανάστες
και τις μετανάστριες